საქართველო მსოფლიოს ერთ-ერთი უძველესი მეღვინეობის რეგიონია. სამხრეთ კავკასიის ნაყოფიერ ხეობებსა და მზიან ფერდობებზე არქეოლოგებმა აღმოაჩინეს ყურძნის წიპწები და თიხის ჭურჭელი ღვინის კვალით, რომელთა ასაკი დაახლოებით 8000 წელია. სწორედ ეს აღმოჩენები ანიჭებს საქართველოს ღვინის სამშობლოს სტატუსს.
ქვევრის საიდუმლო
პირველმა მეღვინეებმა შენიშნეს, რომ მიწაში ჩამარხული ყურძნის წვენი ზამთრის განმავლობაში ღვინოდ იქცეოდა. საუკუნეების მანძილზე ეს ცოდნა ქვევრში ღვინის დაყენების მეთოდად ჩამოყალიბდა: კვერცხისებრ თიხის ჭურჭელს ყელამდე მიწაში მარხავენ, ავსებენ ყურძნის ტკბილით - ხშირად ჭაჭასთან ერთად - ხუფავენ და ტოვებენ დასადუღებლად და დასავარგებლად გრილ, სტაბილურ ტემპერატურაზე. 2013 წელს UNESCO-მ ქვევრის ღვინის დაყენების ტრადიციული ქართული მეთოდი კაცობრიობის არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.

საქართველოში ღვინო მხოლოდ სასმელი არ არის - ის სუფრის, სიმღერის, რწმენისა და თავად ერის იდენტობის ნაწილია.
მეღვინეობის მთავარი რეგიონები
- კახეთი - ქართული მეღვინეობის გული, სადაც ქვეყნის ყურძნის დაახლოებით 70% მოდის; აქ იბადება წინანდალი, მუკუზანი, ქინძმარაული და ახაშენი.
- ქართლი - ცენტრალური რეგიონი გორის გარშემო, ჩვენი სახლი, ცნობილი ჩინურითა და თავკვერით.
- იმერეთი - დასავლეთ საქართველო, ცნობილი ხალისიანი, მსუბუქი ღვინოებით.
- რაჭა-ლეჩხუმი - მაღალმთიანი ვენახები, სადაც ლეგენდარული ხვანჭკარა იბადება.
ვაზისთვის შექმნილი კლიმატი
საქართველოს ზომიერი კლიმატი, შავი ზღვის ნოტიო ჰაერი, მინერალებით მდიდარი მთის მდინარეები და ხანგრძლივი მზიანი ზაფხული მევენახეობისთვის იდეალურ პირობებს ქმნის. აქ ვაზის 500-ზე მეტი ადგილობრივი ჯიში გვხვდება - ცოცხალი საგანძური, რომლითაც ცოტა ქვეყანა თუ დაიკვეხნის.
ტრადიციულად, ქართული ღვინო თავისი რეგიონის, რაიონის ან სოფლის სახელს ატარებს - ისევე, როგორც საფრანგეთში ბორდო ან ბურგუნდია. „იმედი“ ამ ტრადიციას აგრძელებს და ქმნის კლასიკურ ადგილწარმოშობის ღვინოებს, რომლებშიც თითოეული ადგილი საკუთარ ხასიათს ინარჩუნებს.






